می درخشد شب تاب،

مانده  پای آبله از راه دراز،

بر دم دهکده مردی تنها ،

 کوله بارش بر دوش،

دست او بر در،می گوید با خود:

غم این خفته ی چند خواب در چشم ترم می شکند.

جای چشم ابرو نگیرد، گرچه او بالا تراست

که باشد مرا روزی از تو جدایی

                                 (فرخی سیستانی)

من عهد تو سخت سست می دانستم

بشکستن آن درست می دانستم

سروچمان من چرا میل چمن نمی کند

همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

                                     (حافظ شیرازی)

هر چه کنی بکن، مکن ترک من ای نگار من

هر چه بری ببر، مبر سنگدلی به کار من

هر چه کشی بکش، مکش صید حرم که نیست خوش

هر چه شوی بشو، مشو تشنه به خون زار من

                         (شوریده ی شیرازی)